ثُمَّ یَقُومَ وَ یَرْفَعَ یَدَیهِ لِلْقُنُوتِ مَرَّةً بَعْدَ أُخْری وَ یَقُولَ:
"لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ الْعَزِیْزُ الْوَهّابُ * لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ الْحاکِمُ فی المَبْدَءِ وَ الْمَآبِ * إِلهی إِلهی عَفْوُکَ شَجَّعَنی وَ رَحْمَتُکَ قَوَّتْنی وَ نِداوُکَ أَیْقَظَنی وَ فَضْلُکَ أَقامَنی وَ هَدانی إِلَیْکَ وَ إِلَّا ما لی وَ شَأْنی لِأَ قُوْمَ لَدی بابِ مَدْیَنِ قُرْبِکَ أَوْ أَتَوَجَّهَ إِلَی الْأَنْوارِ الْمُشْرِقَةِ مِنْ أُفُقِ سَماءِ إِرادَتِکَ * أَیْ رَبِّ تَرَی الْمِسْکینَ یَقْرَعُ بابَ فَضْلِکَ وَ الْفانِیَ یُرِیْدُ کَوْثَرَ الْبَقاءِ مِنْ أَیادیْ جُوْدِکَ * لَکَ الْأَمْرُ فی کُلِّ الْأَحْوالِ یا مَوْلَی الْأَسْماءِ وَ لِیَ التَّسْلیْمُ وَ الرِّضاءُ یا فاطِرَ السَّماءِ."

سپس بایستد و بالا برد دو دستش را برای قنوت دیگری و بگوید:
"نیست معبودی جز توی عزیز وهاب. نیست معبودی مگر توی حکم کننده در ابتدا و انتها. معبودِ من معبودِ من عفو تو مرا شجاع کرد و رحمت تو قوت بخشید مرا ندایت مرا بیدار کرد و فضلت بر پا داشت مرا و راهنمائیم فرمود بسوی تو و گرنه مرا و شأن مرا چه تا بایستد نزد در شهر قرب و نزدیکی تو یا روی آورد به طرف نورهای تابان از کرانه آسمان و مقام ارجمند اراده‌ی تو. ای پروردگار من می‌بینی این بیچاره را که می‌کوبد در فضلت را و این فانی را که می‌خواهد چشمه‌ی بقاء را از دستهای جودت برای تو است امر در همه‌ی احوال ای آقای اسم ها و برای من است تسلیم و رضا ای خالق آسمان ." 


ثُمَّ یَرْفَعَ یَدَیْهِ ثَلاثَ مَرَّاتٍ وَ یَقُولَ:
"اللَّهُ أَعْظَمُ مِنْ کُلِّ عَظیمٍ"

سپس بالا برد دو دستش را سه بار و بگوید:
"خداوند بزرگتر است از هر بزرگی." 


ثُمَّ یَسْجُدَ وَ یَقُولَ:

"سُبْحانَکَ مِنْ أَنْ تَصْعَدَ إِلی سَماءِ قُرْبِکَ أَذْکارُ الْمُقَرَّبیْنَ أَوْ أَنْ تَصِلَ إِلی فِناءِ بابِکَ طُیُورُ أَفْئِدَةِ الْمُخْلِصیْنَ * أَشْهَدُ أَنَّکَ کُنْتَ مُقَدَّساً عَنِ الصِّفاتِ وَ مُنَزَّهاً عَنِ الْأَسْماءِ * لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ الْعَلِیُّ الْأَبْهی."

سپس به سجده رود و بگوید:
"پاک و مقدسی از اینکه بالا برود به آسمان قرب و نزدیکی تو ذکرهای مقربین یا اینکه وصل شود و برسد به آستانه‌ی در تو پرندگان دلهای مخلصین. گواهی می‌دهم بدرستیکه تو مقدسی از صفات و منزهی از اسمها. نیست معبودی جز تو که بلند‌مرتبه‌ترین و پر جلال‌ترین و نورانی‌ترین می‌باشی."


ثُمَّ یَقْعُدَ وَ یَقُولَ:
"أَشْهَدُ بِما شَهِدَتِ الْأَشْیاءُ وَ الْمَلَأُ الْأَعْلی وَ الْجَنَّةُ الْعُلْیا وَ عَنْ وَرائِها لِسانُ الْعَظَمَةِ مِنَ الْأُفُقِ الْأَبْهی أَنَّکَ أَنْتَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ وَ الَّذی ظَهَرَ إِنَّهُ هُوَ الْسِّرُّ الْمَکْنُونُ وَ الرَّمْزُ الْمَخْزُونُ الَّذی بِهِ اقْتَرَنَ الْکافُ بِرُکْنِهِ النُّونِ * أَشْهَدُ أَنَّهُ هُوَ الْمَسْطُورُ مِنَ القَلَمِ الْأَعْلی وَ الْمَذْکُورُ فی کُتُبِ اللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ وَ الثَّری."

سپس بنشیند و بگوید:
"گواهی می‌دهم به آنچه گواهی دادند اشیاء و گروه عالم بالا و جنت علیا و از وراء و پشت سر آنها لسان عظمت و بزرگواری از اُفُق ابهی بدرستیکه تو خدائی هستی که نیست معبودی جز تو و کسیکه ظاهر شد بدرستیکه اوست سر مکنون و رمز مخزون که به او قرین شد کاف به رکنش نون (کُن یعنی خلق شو) گواهی می‌دهم بدرستیکه اوست نوشته شده از قلم اعلی و ذکر شده در کتابهای خداوندِ پروردگار عرش و زمین." 


ثُمَّ یَقُومُ مُسْتَقِیماً وَ یَقُولُ :
"یا إِلهَ الْوُجُودِ وَ مالِکَ الْغَیْبِ وَ الْشُّهُودِ تَری عَبَراتِی وَ زَفَراتِی وَ تَسْمَعُ ضَجِیْجِیْ وَ صَرِیْخِیْ وَ حَنِیْنَ فُؤادِیْ وَ عِزَّتِکَ اجْتِراحاتِی أَبْعَدَتْنِیْ عَنِ التَّقَرُّبِ إِلَیْکَ وَ جَریْراتِی مَنَعَتْنِی عَنِ الْوُرُودِ فِی ساحَةِ قُدْسِکَ، أَیْ رَبِّ حُبُّکَ أَضْنانِی وَ هَجْرُکَ أَهْلَکَنِیْ وَ بُعْدُکَ أَحْرَقَنِی أَسْئَلُکَ بِمَوْطِئِ قَدَمَیْکَ فِی هذا الْبَیْداءِ وَ بِلَبَّیْکَ لَبَّیْکَ أَصْفیائِکَ فِی هذا الْفَضاءِ وَ بِنَفَحاتِ وَحْیِکَ وَ نَسَماتِ فَجْرِ ظُهُورِکَ بِأَنْ تُقَدِّرَ لِیْ زِیارَةَ جَمالِکَ وَ الْعَمَلَ بِما فِی کِتابِکَ . "

سپس بایستد و بگوید:
"ای اله وجود و مالک پنهانی و آشکارا، می‌بینی اَشکهای مرا و آههای مرا و می‌شنوی صدای گریه‌ی مرا و فریاد مرا و ناله‌ی دل مرا و به بزرگواریت که گناهانِ من دور کرد مرا از نزدیک شدن به تو و خطاهایم باز داشت مرا از وارد شدن در فضای قدس تو. ای پروردگار من حب و دوستی تو مرا قوت بخشید و دوری تو و هجران تو مرا هلاک نمود و دور بودن از تو مرا سوزانید از تو سوال می‌نمایم به قدمگاهت در این بیابان و به لبَیک لبَیک گفتن برگزیدگانت در این فضا و ساحت و به نفحات (بو‌های خوش) وحی تو و نسیمهای فجرِ ظهورت باینکه مقدر بفرمائی برایم زیارت جمالت را و عمل به آنچه در کتابت هست." 


ثُمَّ یُکَبِّرَ ثَلاثَ مَرَّاتٍ وَ یَرْکَعَ وَ یَقُولَ:
"لَکَ الْحَمْدُ یا إِلهی بِما أَیَّدْتَنی عَلی ذِکْرِکَ وَ ثَنائِکَ وَ عَرَّفْتَنی مَشْرِقَ آیاتِکَ وَ جَعَلْتَنی خاضِعاً لِرُبُوبِیَّتِکَ وَ خاشِعاً لِأُلُوهِیَّتِکَ وَ مُعْتَرِفاً بِما نَطَقَ بِهِ لِسانُ عَظَمَتِکَ."

سپس سه بار تکبیر (الله ابهی) بگوید و در رکوع بگوید:
"برای تو است حمد و ستایش ای معبود من بدان‌سبب که تائیدم فرمودی بر ذکر خودت و ثنای خودت و شناسانیدی به من محل تابش آیاتت را و مرا قرار فرمودی خاضع از برای پروردگاریت و خاشع از برای خداوندیت و معترف به آنچه نطق فرمود بدان زبان عظمت و بزرگواری تو." 


ثُمَّ یَقُومَ وَ یَقُولَ:
"إِلهی إِلهی عِصْیانِی أَنْقَضَ ظَهْری وَ غَفْلَتی أَهْلَکَتْنی * کُلَّما أَتَفَکَّرُ فی سُوْءِ عَمَلیْ وَ حُسْنِ عَمَلِکَ یَذُوبُ کَبِدی وَ یَغْلِی الدَّمُ فی عُرُوقی * وَ جَمالِکَ یا مَقْصُودَ الْعالَمِ إِنَّ الْوَجْهَ یَسْتَحْیی أَنْ یَتَوَجَّهَ إِلَیْکَ وَ أَیادِیَ الرَّجاءِ تَخْجَلُ أَنْ تَرْتَفِعَ إِلی سَماءِ کَرَمِکَ * تَری یا إِلهی عَبَراتی تَمْنَعُنی عَنِ الذِّکْرِ وَ الثَّنآءِ یا رَبَّ الْعَرْشِ وَ الثَّری * أَسْئَلُکَ بِآیاتِ مَلَکُوتِکَ وَ أَسْرارِ جَبَرُوتِکَ بِأَنْ تَعْمَلَ بِأَوْلیائِکَ ما یَنْبَغیْ لِجُودِکَ یا مالِکَ الْوُجُودِ وَ یَلیْقُ لِفَضْلِکَ یا سُلْطانَ الْغَیْبِ وَ الشُّهُودِ."

سپس بایستد و بگوید:
"خدای من خدای من گناه من شکست پشت مرا و غفلت من مرا هلاک کرد هر هنگام می اندیشم در بدی عملم و نیکی عمل تو می‌گدازد جگرم و به جوشش در می‌آید خون در رگهایم و به جمالت ای مقصود عالم بدرستی رویم حیا می‌کند و خجالت می‌کشد باینکه رو به سوی تو نماید و دستهای آرزو خجالت می‌کشد از اینکه بالا برود به آسمان کرم تو می‌بینی ای معبود من اشکهای مرا که مرا باز می‌دارد از ذکر و ثنا، ای پروردگار عرش و زمین سوال می‌کنم از تو به آیات ملکوتت و اسرار جبروتت باینکه عمل بفرمائی نسبت به دوستانت آنچه سزاوار بخشش تو است ای صاحب وجود و هستی و لایق فضل تو است ای سلطان غیب و آشکارا." 


ثُمَّ یُکَبِّرَ ثَلاثَ مَرَّاتٍ وَ یَسْجُدَ وَ یَقُولَ:
"لَکَ الْحَمْدُ یا إِلهَنا بِما أَنْزَلْتَ لَنا ما یُقَرِّبُنا إِلَیْکَ وَ یَرْزُقُنا کُلَّ خَیْرٍ أَنْزَلْتَهُ فی کُتُبِکَ وَ زُبُرِکَ * أَیْ رَبِّ نَسْئَلُکَ بِأَنْ تَحْفَظَنا مِنْ جُنُودِ الظُّنُونِ وَ الْأُوْهامِ * إِنَّکَ أَنْتَ الْعَزِیزُ العَلَّامُ."

سپس سه بار الله ابهی بگوید و سجده رود و بگوید:
"حمد و ستایش تو را سزاست ای معبود ما بدان‌سبب که فرو‌فرستادی برایمان آنچه را که ما را نزدیک کند به سویت و هر خیری که مرزوق دارد ما را فرو‌فرستادی در کتابهایت و نوشتجاتت ای پروردگار من از تو سوال می‌نمایم به اینکه حفظ بفرمائی ما را از لشکریان خیالات و اوهام بدرستی که توئی پروردگار بی نهایت دانا. "

ثُمَّ یَرْفَعَ رَأْسَهُ یَقْعُدَ وَ یَقُولَ:
"أَشْهَدُ یا إِلهی بِمَا شَهِدَ بِهِ أَصْفِیاوُکَ وَ اعْتَرَفَ بِمَا اعْتَرِفَ بِهِ أهْلُ الْفِرْدَوْسِ الْأَعْلی وَ الَّذینَ طَافُوا عَرْشَکَ الْعَظیمَ * اَلْمُلْکُ وَ الْمَلَکُوتُ لَکَ یا إِلهَ الْعالَمینَ."

سپس بالا برد سرش را و بنشیند و بگوید:
"گواهی می‌دهم ای معبود من به آنچه شهادت دادند به آن برگزیدگان تو و اعتراف می کنم به آنچه اعتراف کردند به آن ساکنین بهشت برین و آنانیکه طواف کردند به دور عرش عظیم تو. مُلک و ملکوت از آن تو است ای معبود عالمها."

منبع:آشنایی با دیانت بهایی

با تشکر از شما